anne merhameti okunmaya değer

[aydin42]

Bebeğimi görebilir miyim? dedi yeni anne. Bebeğinin minik yüzünü görmek için kundağı açtı ve şaşkınlıkla adeta nutku tutuldu! Anne ve bebeğini seyreden doktor, hızla arkasını döndü ve camdan bakmaya başladı. Bebeğin kulakları yoktu... Muayenelerde, bebeğin duyma yetisinin etkilenmediği, sadece görünüşü bozan bir kulak yoksunluğu olduğu anlaşıldı Aradan yıllar geçti, çocuk büyüdü ve okula başladı. <
<
Bir gün okul dönüşü eve koşarak geldi ve kendisini annesinin kollarına attı. Hıçkırıyordu... Bu onun yaşadığı ilk büyük hayal kırıklığıydı; ağlayarak: <
<
Büyük bir çocuk bana ucube dedi... <


Küçük çocuk bu üzüntüyle büyüdü. Arkadaşları tarafından seviliyordu ve oldukça da başarılı bir öğrenciydi. Sınıf başkanı bile olabilirdi; eğer insanların arasına karışmış olsaydı. Annesi, her zaman ona:

Genç insanların arasına karışmalısın diyordu.

Ancak aynı zamanda yüreğinde derin bir acıma ve şefkat hissediyordu.

Delikanlının babası, aile doktoru ile oğlunun sorunu ile ilgili görüştü;
Hiçbir şey yapılamaz mı? diye sordu.

Doktor:

"Eğer bir çift kulak bulunabilirse, organ nakli yapılabilir" dedi.

Böylece genç bir adam için kulaklarını feda edecek birisi aranmaya başlandı. İki yıl geçti bir gün babası:

"Hastaneye gidiyorsun oğlum, annen ve ben, sana kulaklarını verecek birini bulduk ancak unutma bu bir sır" dedi.

Operasyon çok başarılı geçti ve adeta yeni bir insan olmuştu. Yeni görünümüyle psikolojisi de düzelen genç, okulda ve sosyal hayatında büyük başarılar elde etti. Daha sonra evlendi ve diplomat oldu. yıllar geçmişti, bir gün babasına gidip sordu:

"Bilmek zorundayım, bana bu kadar iyilik yapan kişi kim? Ben o insan için hiçbir şey yapamadım...

Babası:

Bir şey yapabileceğini sanmıyorum" dedi. "Fakat anlaşma kesin, şu anda öğrenemezsin, henüz değil...

Bu derin sır yıllar boyunca gizlendi. Ancak bir gün açığa çıkma zamanı geldi... Hayatının en karanlık günlerinden birinde, annesinin cenazesi başında babasıyla birlikte bekliyordu. babası yavaşça annesinin başına elini uzattı; kızıl kahverengi saçlarını eliyle geriye doğru itti; annesinin kulakları yoktu.

"Annen hiçbir zaman saçını kestirmek zorunda kalmadığı için çok mutlu oldu" diye fısıldadı babası "..ve hiç kimse, annenin daha az güzel olduğunu düşünmedi değil mi?



Gerçek güzellik fiziksel görünüşe bağlı değildir, ancak kalptedir!



Gerçek mutluluk, gördüğün şeyde değil, asıl görünmeyen yerdedir...



Gerçek sevgi, yapıldığı bilinen şeyde değil, yapıldığı halde bilinmeyen şeydedir!"

__________________
kuwetmira

[ORYoDa]

çok Güzeldi Teşekkürler

__________________

İşte böyle gideceksin salına salına ardına baka baka
Kimi bekliyorsunda bakarsın ardında
Demezlermi adama
sen bir gurursuzu sevmedinki güzelim ki gelsin ardından
O asilce sevdi ve asilce gitti
Yaptığını cekeceğinden kuşkunmu vardıda şimdi elem içinde ağlarsın
Görünen köy misali varmı ki gerek klavuza
Şimdi yerli yersiz ağlma vaktidir
Çevrene ne yapacağım diye sorma vaktidir
Alacağın cevabı ben söyleleyim güzelim
‘BİLMİYORUM’ diyecekler
Kimin gücü yeterki zamanı geri çevirmeye
Öyleyse sen sadece susmayı dene
İlk gittiğin gibi
Güçlü sansınlar seni bu beni daha mutlu eder
Bir çaresizimi sevmişim dememem için
Sen öyle olmasanda ve ben gitsemde sen güçlüymüş gibi yap
Şimdi hoşça kal deme zamanı ama sen hoşça kalmayı bile hak etmiyorsun
Sevmenin ve sevilmenin hakkını verebilenindir o
Sana söylenecek son bir sözüm var
Bu ömrü sevgiye hasret bir mecnun misali yaşaman dileğiyle

[yaban gülü]

bunu biliyodum her defasında kötü oluyorum çünkü gerçekten güzel bi hikayeeeee

__________________

WwW.SaNaLDa1NuMaRa.CoM

teşekkür ederim