insan bir kere ölür

[YORGUN YÜREK]

Her bulunduğum yerde yitiriyorum seni..

Yanıbaşımda olduğun oluyor kimi gün,

Ya da ben oluyorum, sessizce gözlerinde.

Bir yaprak kımıldıyor hafiften.

Bu sessizlik bir kasırga başlangıcı,

Kükremeye hazırlanışı denizin.

Bu, aslanların sarı, vahşi gözlerindeki ölüm parıltısı

Bu bir yerde erimek,

Apansız yok olmak belki de

Ve sonra susmak, susmak yüzyıllar boyu..

Beni unuttuğun bir uzak çizgide

Tuvale sürdüğüm boya değil artık..

Kırmızı kan rengidir gözlerimin,

En karadan daha kara yok..

Oysa en beyazdın sen gecelerimde,

O bana en yakın renkti tüy gibi..

Buram buram sıcaklığını çizerdim, duvarlara..

Kokun bir tuhaftı, çocuksu..

Sonra katmerli bir gül gibiydi baygın

Gecenin en koyulaştığı o yerde

Düşerdi ellerime darmadağın.

Öten bir ishak kuşudur şimdi

Haber getirir ölümlerden, dinle..

Yaşamak, bir manga asker karşımda..

Ateş etmeyin diyorum,

Bir diyeceğim var.

Gözlerimi bağlamayın,

Son defa görmek istiyorum insanı.

Göğü, güneşi, denizleri..

Ve bu son ölümün olsun diyorum,

Bir daha öldürmeyin beni.

Kibritim ıslak,

Sigaram yanmıyor..

Ne olur bir ateş verin..

Bu ilk aldanışım değil,

Bu ilk sönüşü değil umutlarımın.

Ben bu denizin son kıyısıyım.

Bir cam kırıldı uzakta.

Ta uzakta, içimde bir cam kırıldı..

Bütün şiirlerim anlamsız şimdi..

Resimler renksiz, şarkılar ruhsuz

Hiç bir şey artık avutamaz beni

Bakın, bir çağ devriliyor içimde sersefil..

Son şair de kırdı son kelemini,

İlk meşaleyi kim yaktı bu karanlıkta..

Kimdi aydınlatan benim zindan gözlerimi..

Sevilmek mi?

O son artığı en ilkel çağların..

Bir mağara duvarındaki en eski resim..

Ya sevmek,

Hiç sönmeden bir ömür boyu..

O en güzel huy benimsediğim

Yıkıldıkça tutunduğum dal bu boşlukta..

O en insancıl gerçeğim benim

Ben hep böyle yüzyıllar boyu sevdim,

Çağlar boyu..

Kopkoyu bir geceydi yaşadığım sevince

Ellerimi arardım, bulamazdım çoğu gün

Bir saklayan vardı beni,

Bir tutan vardı

Sana yaklaşamazdım..

Anlayamadığım korkular vardı içimde,

Hep böyle seninle sensiz kalırdım ben

Bir kıvılcım sönerken,

Bir yanardağ patlardı içimde.

Ko şimdi ben yalnız öleyim..

Vur ellerimi, ekmeğimi al..

Tiksinir, beni kim görse sensiz

Utanır yalnızlığım bana baktıkça

Aynalar mı?

Hani nerdeler??

Kimbilir, kaç yüzyıl oldu kendimi görmeyeli

Adım mı neydi?

Besbelli unutmuşum..

Hadi vur,

Hadi öldür..

Kurtar beni ezilmekten, çürümekten

Hadi gel, açtım kollarımı..

Bir zaman

Ölmeye vaktim mi vardı, seni sevmekten ?

Sen, büyüyen bir sessizliktin içimde

Beni ben eden en duru ırmaktın,,

En güzeliydin mozaiklerin..

Seninle maviydi gökyüzüm,

Çiçeklerim sende yeşerirdi.

Sen bambaşka bir evren yaratırdın..

Sularımdan, Güneşimden, rüzgarımdan..

Bak! Nasıl da her şey değişiverdi apansız.

Şimdi bu karanlıklarda yapayalnız

Mavi mavi bir resim ağlar duvarlarımdan..

.....
.......
........

Hadi, anlat bana neydin?

Belki de uzak, belirsiz bir noktaydın sen

Öyküme girmeseydin.

İnsan bir kere ölür,

Her gün ölen umutlarımızdır, içimizdeki

Paramparça olmuş sevgilerdir..

Her aldanış,

Yeni bir aldanışa hazırlar bizi..

Zamanla renkler değişir,

Donuklaşır anılar...

Silinir üstümüzden,

Güzel olan ne varsa

Görür içindeki bütün hayallerin olduğunu,

İnsan yaşarsa.

Ve bir gün insan da ölür..

Çimen gibi yaprak gibi

Sarsılır yeryüzü yerinden

Devrilen koca bir ağaçtır sanki

Durur atışları yorgun kalbimizin

El, ayak kesilir

Göz ölür, dudak ölür, kan ölür

Susar ta içimizde,

Yıllardır çalan çalgı..

Bütün teller, ses vermez olur

Acılar diner.

Ve bir gün biter bu çirkin oyun,

Perde iner...

Ümit Yaşar Oğuzcan