Volkan İPEK

Kırkikindi yağmurlarını maarifli takvimden
öğrenirken
Bir sonbaharın daha geçtiğini
gördüm…
Elimde hâlâ bir çift şeytan bacağı,
kırılmayı bekleyen…

Yaşamı:Volkan İPEK

25 Aralık 1981 tarihinde İstanbul'da doğdu, bir gün sonra nüfusa düştü. Hep kendini otuz yıl önce yaşadı ve öldü saydı. Kentin iki yakasında ilköğretim ve lise hayatını tamamladıktan hemen sonra kendince 1968, duvardaki takvimde 1998 yılında Eskişehir'e yerleşti. İstanbul'a döndüğü zaman Maden Mühendisi olarak yaşamına devam etti. Bir süre seyirci olarak devam ettiği hayatında; kömürü, denizi, ateşi, gökyüzünü izledi. 2004(74) yılında sakladığı yazılarını ve şiirlerini güneş ışığına çıkarmaya karar verdikten sonra Ergin birisine rastladı. 2004 yılından beri iki edebiyat sitesinde düzyazı ve şiirlerine devam ediyor. Birinci Elden Mevsimsiz isimli seçki kitabında Ölü Ebe isimli şiiriyle katıldı. Halen İstanbul'da haritacılık mesleğini sürdürmektedir.


Şiirleri:

ÖLÜMLÜ AKARSU

Aktığı her yere,
Kırgınlığını götüren bir akarsuyum�
Ellerine saçıldım�
Yüzüne çarpılmak için�

Ayaklarının arasından geçerek,
Su diyen çocuklarına yetişen akarsuyum�
Nice denizlerde kendimi gizledim,
Kızaran yüzümü saklamak için�

Önündeki bentlerden aşamayan,
Asırlık taşları eriten,
Doğumundan çok
denize öldüğü yer önemli olan,
kıvrımlı bir coğrafyayım�
Bir ders kitabında
ölmeden önce,
son isteğim tenine dolanmak,
her bir hücrendeki acıyı yıkamak�






İSİM, ŞEHİR, SAVAŞ


- Lebanon -


Su bir bıçak gibi yalıyor sırtımı�
Yaralar kaşınmaya başlayınca iyileşirdi hani�
Masa başında dik otursa bile
Hamal ruhunu hep taşeron yollara bırakan adamlar
Koridorlarda iki büklüm
Selamlama vaziyetinde gezerken,
Bizim burada tek derdimiz ulusal sanılan kutularımızda
Uysal haberler görmekti.
Şehir girişlerinde tabelalara
Artı bir yazacak kadar muzurduk�
Su bir bıçak gibi bileniyor sırtımda�
Yaralar tütün basınca iyileşirdi hani.
Hiç sevinç gözyaşı dökmedi orada analar,
Artık kimseye ıslak bir mektup gelmeyecek oradan�
Ki oranın tek suçu,
Elle çizilemeyecek kadar zor bir bayrağa sahip olmak�
Su bir bıçak gibi yarıyor sırtımı�
Yaralar kabuk bağlayınca iyileşirdi hani.
Bir taşralı genç sevdalının
En büyük bedduasıdır
Yüreğine taş otursun,
Ki hiçbir şiirinin baş harflerini
Esmer güzelin adına adayamadan ölecek�






KÜSKÜN DESTANCIK


Hasan,
Küskün Hasan,
Ali�den olma, Fatma�dan doğma,
Vefasızlıktan ölme�
Saçlarına iyi bakan,
Sakallarını taramadan sokağa çıkmayan,
Arabasını sırtından eksik etmeden
yürüyen
yürüyen
yürüyen�
İnsanların küstürdüğüne bakıp hayata küsmeyen,
Sakalını saçına yoldaş edip uzatan�
Küskün Hasan,
Köpekleri ve çöpleri dışında her şeye küsen,
Küskün�
Her gece çıkar tiksinilen fakirliğinden,
İki köpeği bağlar arabasına,
Yürür, denize eşit gider yolu.
Sahilden kaybolur bazen, sırtını verip tırmanır yokuşu,

Hafif bir yel eserse kıpırdanır saçları, uçuşur.
Döner gülümser ara sıra köpeklerine,
Sıcaklığını yeniden bulur,
Saçını sakalına yoldaş edip uzatır.
Arkasına nice yoldaşı takılır,
Eski İstanbul�un tenhalığını bulur gecenin boş sokaklarında.
Ampulünü gevşetmiştir dünyanın,

Tek harfine gözünü kaydırmadan,
Çin seddine hayran olmayan,


Bir köpeklerine bir de çöpüne bakar Hasan.
Saçını sakalına rüzgâr edip uzatır.
Gazeteleri eşeleyip atar kenara,


Bombalardan bihaber Hasan
Ki yıllar önce tövbe etti.
Etliyi sütlüyü bırakıp çöplüğü seçti.
Dünyanın çöpünü toplayan Hasan,
Bir gece daha çıktı temizliğe,
Çöpten çıkaracağı ekmeğine�
Simi dökülmüş aynasında taradı saçını sakalını,
�İpek gibi� dedi içinden,
Annesinin saçlarını düşündü,
Baktı köpeklerine, ışıldayan gözleriyle,

Vurdu arabasını sırtına.
Kirden rengi değişen çuhasıyla,
Bazen kollarının altına sokulan,
Bazen elleriyle kavradığı,
İki tekerleği ve iki tutamacıyla,
İki tutamacına bağlı yoldaşlarıyla
Koyuldu bomboş yollara�
Yeşil parkasının bir cebinde delikli nüfus cüzdanı,
Birinde yoldaşlarına vereceği ödül fındıklarıyla yola düştü Hasan.
Tövbeli bir geceye koyuldu,

Saçı sakalı rüzgârı koklayan Hasan,
Eğilip yelelerine sarıldı Boz�un,
Sarıldı,
yıllardır sarmalanmayan,
koklamayan,
koklatmayan Hasan.
Huysuzluğu üstünde nice geceleri geçirmişti,
Karşılıksız sevgilerine rağmen tak etmişti canına,
Yeleleri yetmemişti, sarıldığı tüylü boyunlar yetmemişti.
Dünyanın güneşiyle birlikte görüp, terk etmeyi düşlemişti.
Her yeter artık düşünde burundan gelen derin bir ağlamayla mühürledi göğsünü,
Saçma deliklerine baktı göğsünün etrafında�
�Tövbe� dedi bir daha.
Ellerinin üstünde Boz�a baktı,
Mağrur�a hiç dayanamazdı.
Ha gayretle bir daha daldı çöplerinin içine.


O gecenin bir huysuzluğu vardı,
Saçları sakallarından ayrılmadan yürüdü.
Kara duvarlı kara binanın telefonu zangırdamıştı.

İhbar gelmişti,
Villalar rahatsız olmuştu,
Saygın konuklara rezil olunmuştu,
Götü kaymaklı misafirler rahatsız olmuştu,
Köpek havlamaları kulaklarını cırmalamıştı.
Hasan habersiz çöpleri eşeledi yine.

Boz�a bir huysuzluk düşmüştü,
Hayırsız bir çekiştirme almıştı inatçı boynuna,
Boyun kasları gerdikçe zinciri çöp arabasına yapışıyordu Hasan.
Bıraktı çöpleri, eğildi kulağına arkadaşının�
�yavaş ol� diye fısıldadı insanlarla konuşmayan Hasan.

Işıkları fark ettiyse de kondurmadı kendi küskünlüğüne.
Küsmek de suç değildi ya,
�İnsanların hepsine küsmek suç değil ki� dedi içinden.
Dibinde bitti devriye,
Anladı Hasan gecenin huysuzluğunu,
Çember olmuştu peşindeki arkadaşları,
Yapıştı iki tekerlekli çöp arabasına.


Şikâyet vardı, dünya huysuzdu.
Bütün dünya şikâyetçi sayılabilirdi Hasan�dan.
Dünyanın parasını döndürenler dünya adına şikâyetçiydi.
Celebin aklında bu vardı,
Soğuk havaya çıkıp deli peşine düşmüştü.
Evinde sıcak yatağında olmak varken,
Çöpçü kovalanıyordu üç otuz paraya.
Hasan küslüğüne sadık ağzını açmadı,
Yıllar sonra en yakınlaşan insana bile açmayacaktı ağzını.
Gecenin de celeplerin de sabrı yoktu.

Celepler kaldırdı sopalarını,
İndirmeleriyle yığıldı Hasan,
Bırakmadı arabasını.
Çemberi daraltanlar önce irkildiler,
Sonra çekildiler.
Hasan yedikçe tekmeyi,
Saldırmaya çalıştı Boz,
Mağrur atıldı ileriye.
�vurmayın� diye bağırabildi Hasan.

Saçından kavrayınca celep, yuttu soluğunu.

Hasan bırakmadıkça arabasını
celepler paralıyordu yoldaşlarını.

Yüreğinin mührü akmaya başladı içine.
Delik deşik oldu göğsü,
Her kalkışında sopanın,
Anladı bir kez daha.
Tövbe etmekte,
Ampulünü gevşetmekte,
Hiçbiriyle konuşmamakta,

Rahat bırakmayacaktı Hasan�ı.
Kurtarmayacaktı Hasan�ı yerde sürüklenmekten.
Saman yığınları devriliyordu sanki üstüne.
Her yığın katmerliyordu çığlık çığlığa yüreğini.
Bağırmamak için ağlayan gözlerini.
�Anne kurtarsana beni� diye geçirdi içinden.
Bir melek olmadın mı ölünce,
Sen daha güçlü değil misin?

Görünmez değil misin?
Kurtar Boz�umu, Mağrur�umu�
Vadiler üstüne kapanıyordu Hasan�ın.
Kömür olacak asırlar sonra bedeni.
Celepler kaldırıyordu sopalarını,
İndirdikçe ellerini,


Hasan anlıyordu Boz�un canının yanışını.
Boz�un ağzından gelen kana baktıkça yerden kaldırdığı başıyla,
Dağlandı yüreği,
Göğsünün mührü içeriye damlıyordu.
Derinden ağlamaları duyuldu Mağrur�la, Boz�un.

Şikâyet vardı,
İnsanlara küsüp, köpeklerle barışmıştı Hasan.
Kimlik numarası almamıştı,
Asgari ücrete kaydını yaptırmamıştı,
Herkese �ne işin var ulan� diye sorulduğu saatte çalışmaya çıkıyordu,
Deliydi Hasan,
Sabah yedi�de işe kalkmıyordu,
Çoluk çocuğun rızkı derdi olmuyordu,
Karısı olmuyordu,
Evinin tuzu biberi hiç gelmiyordu,
Hırlı mısın Hasan?
�Bırak ulan arabayı� diye kükredi bir celep.
Patronlar bunca parayı,
Seni dinlemek için mi verdiler bu evlere Hasan.
Köpeklerini dinlemek için mi verdiler,
Çöplerini karıştırasın diye mi verdiler?

Daha dağlanmasın diye yüreği,
Bıraktı arabasını�
Gece yavaş yavaş kapanıyordu,
Saçlarından kaldırıp bindirdiler otomobile.
Açmadığı ağzından �Boz� kelimesi düştü.
Kükredi celep,
�sıçtırtma ulan Boz�una�.

Düştü başı önüne, yolunan saçlarının dipleri sızladı.
Dolmasın diye gözleri, ısırdı dudaklarını,
Denize çevirdi başını.
Karanlık,
Bu gece karanlık,
Hasan�ın yüreğinin son parçası kırık,
Saçları darmadağınık,


Annesi ziyaretine gelmemiş yatılı bir çocuk�

Arabası, arkadaşları sersefil bağlı kaldılar.
Konuklar rahat,
Kahkahalar,
Viskiler,
Deniz manzaraları siteler,
Ne güzel İstanbullar kaldı yedi tepeli şehirde�


Hasan kımıldamadı yol boyunca,
Mecburi bir yolcuydu kanadıkça�
Ağlamadı,
�Vurma� demedi�
El aman etmedi,
Gece kapandı yüzüne,

Nezaretin kapısıyla birlikte�
Saçı sakalı ipek gibi avuçlarına döküldü Hasan�ın�
Küskünlüğünü bozmadan dinledi küfrü kelemanı�

Dönmeyen diline değdirmedi tozlu gözyaşını.
Kıvrıldı bir kenara,
Devamlı ıslatılan yerlere kıvrılamadı,
Dört duvar bir de yerden vurdu soğuk�
Büktü boynunu, baktı yere�
Bekledi çeyrek asır sonra nezaret hanenin penceresinden
ışığını göreceği dünyayı�
İçeriden tok bir ses geldi,
�akıllandıysa bırakın deliyi�




ÖLÜ EBE


Bir deri bir kemiğin eline dokunurken�



Yerim,
Göğüm,
Günüm,
Gecem,
Sobe�
Elim,
Dilim,
Göz bebeğim,
Ebe�
Üç yüz dersem
Öl,
Üç yüz bir dersem
Ölme�
Bir romana imrenip,
Yattığından beri tozlu döşeğe
Uğultularımızı sayıyorum,
Doksan sekiz
Doksan dokuz
Yüz
Önüm,
Arkam,
Sağım,
Solum,
Güz.
Burada adalet
İnsanların
Etinden,
Umudundan,
Sigarasının dumanından
Sağlanırken�
Sağırlığımızı sayıyorum�
Yüz doksan dört dersem
Öl
Yüz doksan beş dersem
Ölme�
Utancımızı sayıyorum,
En hafifinden beş yıl yatıran
Bir asiliği
Dökerken önündeki kâğıda
Şair,
Titreyen ellerimizi sayıyorum�
İki yüz doksan yedi dersem
Öl
İki yüz doksan sekiz dersem
Ölme�



ŞEYTAN BACAĞI

Kırkikindi yağmurlarını maarifli takvimden
öğrenirken
Bir sonbaharın daha geçtiğini
gördüm�
Elimde hâlâ bir çift şeytan bacağı,
kırılmayı bekleyen�








YOKUŞ

Salmışsın kendini,
Ömrünün son yokuşundan aşağı,
Yapma diyenler en geride,
Yerlere kapaklanmışlar�
İnsanın kuş hali bu olsa gerek,
Bir yokuştan aşağı unutmak ayaklarını�
Unutmak geçmişteki nasihatleri�

Acı tebessümleri,
Haydarpaşa�dan el sallamaları,
Kutlamayı bıraktığın doğum günlerini,
Giderek büyüyen burnunu,
Her kavgada evi terk etmeyi düşündüğün ergenliğini�
Hepsini unutmak�
Hepsini Beyazıt�ta sergiye yatırmak�

Uçuyorsun var mı ötesi,
Ölüyorsun,
var mı kuşların kefeni?