Ben Varken Sen Neredeydin Bilmem...

[kardelen]

Umudun bahçesini yaptım sen yokken
Tohumlarını tek tek serptim sen beni ararken
Ben buradaydım oysa bir arka oda kadar yakınken
Uzaklardan bakıyordun ruhumun aynasına...

Perde aralarına bürüdüğüm yalnızlığı, satırlara iliştirirken, sonbaharımdan gökyüzünün resmini nüsha yaptım odama
Sen mi ? Sen bende yokken...

Siyahta beyaz gölgeyi ararken ortak bir resim görmek istemiştim de, sen yok demiştin.
Yok olan sen miydin ?
Yoksa ben miydim ? İkilemler kaldı derinde...

Tümsekli yolların engebelerinden tırmanırken...
Ben var olma basamaklarından çıkarken, ayağıma takılan sınırların çizgisinde, yanılgıların sınırsız algı da mı kalmıştı ben yokken...(bilmem)....

Arpa boyu büyürken geçmişin izleri, kopartamadığım o dalı umut yapmıştım dizlerime de
Sen nerdeydin peki ben varolma gücünü verirken...

Kardelenler gibi süzdüm yaşamı o karanlık yollarda
Gün ışığı bensiz bir o kadar uzakta...

Pusulasız dirim engellerini tek tek yıkarken
Gördüm bir yıldız kadar ırakta sen...

Evet, sen ordaydın ama sadece orada...
Işıksız aynalara teslim ettin ruhunu
Bir de emsalini istedin yüklemsiz benden...
Aydınlığı yakalamışken, kuraklığı resimlere boyayamazdım.

Sabah gün doğumuydu hatırlar mısın bilmem
Deniz duruyor orda demiştim de
Ne alaka demiştin
Dibinde yatanı görememiştin...
Baktın anlamsız yüzüme
Anlam yüklemen gerektiği o yerde.
Parantezler açıldı yüreğime ...
Mum ışığı kaldı geriye...
Ah...
Sen varken ben buradaydım da
Ben varken sen neredeydin bilmem....


ŞİRİN TATLI

[YORGUN YÜREK]

yüregine sağlık