Senide vururlar bir gün ey acı!!!

[S€ssiz P€ri]

Seni de vururlar bir gün, Ey Acı...!
Uçuşup durduğun kanatlarından.
Sazın, sözün, türkülerin tükenir,
Ellerin koynunda kalakalırsın.
Şakaklarına kar yağıyor bilesin, Ey Acı..!
Gül açan yüzlerimizde,
Göğeriyor rengin senin de.
Biz seni taa eskilerden tanırız,
Hani göğüslerimize taş olur, inerdin,
Avuçlarımızda Hira Dağıydın,
Al atların, tan yerine ayarlanmış yelelerinde,
Akdeniz rüzgarlarına karışan sendin.
Biliyorum, hiçbir tarih yazmıycak,
Ve bir sır gibi kalıcak, yakılan kitaplarda,
Göbek bağı anasından,
Henüz çözülmemiş bebelerimize,
Mitralyözlerin, Washington’dan ayarlandığını.
Seni de yakarlar bir gün, Ey Acı..!
Bir taptuk kul, gözlerinden vurursa,
Parmakların eğilip, ağaç tutamaz,
Çığlıkların çağlar aşar, duymazsın.
Ve ben biliyorum,
Örümceği, mağarayı, güvercini,
Asayı ve İbrahim’in baltasını,
Ben biliyorum.
Nereden başladı, bu kesik dans?
Ve bu dansa karşı afyonlanmış,
Hiciv yüzlü insanlar kim?
Kim kimin yanında?
Kim kimin karşısında?
Meclis kürsüsünden konuşan bu adam kim?
Üsküdar Kız Lisesinde okuyan genç kız,
Çantasında kimin fotoğrafını taşıyor?
Kadıköy vapurunda sigara tüttüren delikanlılar,
Neden gülüyorlar ki?
Seni de vururlar bir gün, Ey Acı..!
Filistin’de sapan taşlı çocuklar.
Dalın, kolun, fidelerin budanır,
Kuru bir kütükle kalakalırsın.
Öyle bakmayın balkonlarınızdan,
Fırat nehri ayrılık çıbanına tutuldu.
Damarlarımızı yırtıyor.
Tuna nehri, onulmaz Boşnak sızıları,
Pompalıyor yüreğime,
Plevne türküleri, ağıtlara dönüşürken,
Çeçenya’da yiğitler,
İnancın, emeğin ve aşkın,
Kılcal damarlarına bulanıp, sustular.
Ve ne Bağdat’tan, ne Şam’dan, ne Mekke’den,
Ne Diyar-ıbekir’den, ne İstanbul’dan,
Bunca telefon direğine rağmen,
Kimse kimseyi duymuyor.
Seni de vururlar bir gün, Ey Acı..!
Halepçe’de soldurulmuş gül gibi.
Bu sevdaya düşsen, sen de yanarsın,
Suskun, sıcak, uzun yaz geceleri.
Ve siz ey analar..!
Siz gecelerinizi böler,
Çocuklarınıza ninniler söylerdiniz.
Hani siz, Fatih’ler doğururdunuz?
Gelinlik kızların giysileri kirletildi.
Çocuklar hep yetim kalıyor.
Ve ben biliyorum,
Ben biliyorum, İstanbul’un, Bağdat’ın,
Mekke’nin, Diyar-ıbekirin,
Birbirine nasıl bağlandığını,
Ve nasıl çözüldüğünü, sonra.
Ey insan..!
Ey insanlık..! ayağa kalk..!
Kolları ve bacakları budanmış delikanlıları,
Boyunları gövdesinden ayrılmış insanları,
Gözleri uyur gibi kapanmış,
Kan pıhtıları içindeki çocukları,
Gelişmiş laboratuarlarınızda ,
Dikkatle inceleyin.
Bu dünya gül bahçesine dönecek,
Bunu böyle bilin,
Ve unutmayın…

[ORYoDa]

bıraz zor ama ne demek gerekır ınsallah boyle olur dunyamız ama mumkun deyıl bence

__________________

İşte böyle gideceksin salına salına ardına baka baka
Kimi bekliyorsunda bakarsın ardında
Demezlermi adama
sen bir gurursuzu sevmedinki güzelim ki gelsin ardından
O asilce sevdi ve asilce gitti
Yaptığını cekeceğinden kuşkunmu vardıda şimdi elem içinde ağlarsın
Görünen köy misali varmı ki gerek klavuza
Şimdi yerli yersiz ağlma vaktidir
Çevrene ne yapacağım diye sorma vaktidir
Alacağın cevabı ben söyleleyim güzelim
‘BİLMİYORUM’ diyecekler
Kimin gücü yeterki zamanı geri çevirmeye
Öyleyse sen sadece susmayı dene
İlk gittiğin gibi
Güçlü sansınlar seni bu beni daha mutlu eder
Bir çaresizimi sevmişim dememem için
Sen öyle olmasanda ve ben gitsemde sen güçlüymüş gibi yap
Şimdi hoşça kal deme zamanı ama sen hoşça kalmayı bile hak etmiyorsun
Sevmenin ve sevilmenin hakkını verebilenindir o
Sana söylenecek son bir sözüm var
Bu ömrü sevgiye hasret bir mecnun misali yaşaman dileğiyle