bir tek seni bana çok gördü dünya...

[BaLaRıSı]

güzeldi giriş bölümü benim hikayemin.
Güvendeydim kucağindayken annemin.
Gururlanma olayiydi büyüklerimin,
‘’büyüyünce doktor olcam’’demek.

‘’seni gördüm’’ deyip ‘’sobe,sobe’’ yapmak,
minik arkadaşlarimla yakalambaç oynamak,
ama hayata yakalanmamamkti,
‘’ben büyüdüm abla oldum’’ demek.

Sadece kurtun gelmesinden korkadim geceleri
evimizi üfleyip püflemesin biz uykudayken diye
‘’bizi korur’’ derdim babamin kocaman bedeni
‘’kimse bize birşey yapamaz’’ demekti ‘’baba’’ demek.

Doğumgünlerimde mumlari üflerken şöyleydi dileğim:
‘’allah’im n’olur!hemen yarin,çabucak büyüyeyim!’’
pembe bulutlarimin kararacağini nereden bileyim!
Zormuş,aci veriyormuş gerçekten ‘’büyüdüm’’ demek.

Büyüklerin hep gülümseyen yüzleriydi bize bakan.
‘’birdaha yapma yavrum sakin söyleme yalan!’’
hani yazikti,hani günahti karinca öldürmek!
Karinca öldürmeyip insan incitmek miydi büyümek?

‘’o senin kardeşin ona vurulmaz.yazik!’’dedi büyükler
ama gördüm ki o ‘’büyükler’’ ne kardeşler ezdiler
ve hiçbirine dönüp, el uzatip ‘’yazik!’’ demediler
hani olgunlaşmak demekti ‘’büyümek’’ demek

büyüyünceydi ocaği yakmak şimdi küçüksün dediler.
Ve yine büyüyünceydi’’yüksek anne papuçlari’’giymek.
Ama diğerlerinden,çikmazlardan hiç bahsetmediler.
özendirdiler.güzel şeyler için gerekliydi büyümek.

Bilseydim,istemezdim ateş yakabilmek.
Ateşle büyükler’’kardeşlerinin’’canini aldilar.
Istemiyorum yüksek papuç da giymek.
beni de kandirip küçüklüğümü çaldilar…



alıntı....

__________________

UZUN LAFIN KISASI YOKTUR

ANLATACAĞIM ÇOK ŞEY VAR....