Sonsuz Aşk

[imaginary]

Genç kız yine acılar içinde odasında yatıyordu. Henüz hayatının baharında ölümle yüz yüzeydi. Babası onu kurtarmak için gazetelere ilan vermiş, para teklif etmişti. Ama onun teklemesi değil,onu kalbinin içindeki sızı etkiliyordu.Sevdiği aklına geldi bir damla yas daha döküldü gözlerinden.Ayrıldıklarından beri tam 5 çile dolu yıl geçmişti.Aslında sevgilerinin arasına o kahrolası para girmişti.Hatırlıyordu da sevdiği ona bir keresinde:
-Ben zengin değilim ama seni seven bir kalbim var.Sana sadece onu verebilirim demişti.

Zaten sevgiye muhtaç birisi başka ne isteyebilirdi ki. Kendisini sevmesi yeterdi. O en çok saçlarının dökülmesine üzülüyordu. Çünkü sevdiği öpmüş koklamıştı saçlarını. Her dökülen saç yüreğine hançer olup saplanıyordu. Şimdi tek istediği sevdiğinin son anlarında yanında olmasıydı. Ne olurdu onu bir kez daha görebilse, koklayabilse. Bu düşünceler arasında uykuya daldı.

Babası heyecanlı bir şekilde kızının odasına girdi."Müjde kızım kalp bulundu" dediğinde kızının peri güzelliğinde, sevdiğinin özleminden ıslanmış yüzüne baktı ve çıktı odadan…

Genç kız bir hafta sonra kendine geldiğinde sanki başka bir dünyadaydı. İçinde acayip bir his vardı. Sanki bu dünya ona çok farklı gelmişti. Aklına yine sevdiği geldi. Kalbi eskisinden daha hızlı atmaya başladı. Kalbi değişmişti ama sevdiğini eskisinden daha çok sever olmuştu.

Bir gece kız ansızın uyandı uykusundan kalbi çok hızlı atıyordu. Bu durum sürekli böyle devam etti. Doktora gitti, durumu anlatı. Doktor:
-“Bir aya kalmaz geçer” demişti.
Ama aradan aylar geçmesine rağmen durum ayniydi.

Bir gün bahçeye cıktı çiçekleri seviyordu. Kırmızı güllerin yanına gitti. Kalbi hızlı hızlı atmaya başladı. En çok kırmızı gülleri severdi, çünkü sevdiği onlara benzediğini söylerdi hep. Birden kapı çaldı, kapıyı açtı kimse yoktu. Yere baktı bir mektup vardı ve onaydı. Mektubu açtı. Ve onun kokusuydu koltuğa zar zor oturabildi. Zarfın içinden mektubu titreyen elerle zar zor çıkardı ve okumaya başladı:
-"Sevdiğim bugün sevdamızın altıncı yılı".Seni hep sevdim. Seninle ayrılmak zorunda kaldığımızdan beri, Bir kalbe iki sevginin sığmayacağını bildiğimden ne kimseyi sevdim ne de evlendim. Her günüm çile ve azap la geçti.Her gün sana şiirler yazdım,her gün okudum ve her gün ağladım.Tam beş yıl boyunca her gün yazdım,okudum,ağladım.Bir gün önüme bir fırsat çıktı.Bu fırsatı reddedip kendime daha fazla haksızlık edemezdim.Belki seni unuturum diye senden çok uzaklara gittim.Ama şimdi seni daha çok özlüyorum.Her gece yanına geliyorum o masum yüzünü okşayıp yanaklarına binlerce öpücük konduruyorum,sen uyanıyorsun benim geldiğimi anladığını sanıyorum ama sen o tatlı uykuna yine geri donuyorsun.Sevdiğim hep ben geldim senin yanına artik sen gel olur mu.Kırmızı güllerimize iyi bak.Ve unutma içinde seni senden daha çok seven bir kalbin var artik.Ona iyi bak olur mu.Kırmızı güllerimize ve kalbimize iyi bak.Seni yanıma gelene kadar bekleyeceğim sevdiğim Hoşçakal...