çiçekle su

[YORGUN YÜREK]

Günün birinde bir çiçekle su karsilasir ve arkadas olurlar.
Ilk önceleri arkadaslik olarak devam eder iliskileri.
Tabii ki her zaman lazimdir arkadaslik birbirini tanimak için.
Gel zaman git zaman, çiçek o kadar mutlu olur ki suyun yaninda, içi içine sigmaz olur artik ve anlar ki suya asik olmustur.
Ilk kez asik olan çiçek etrafa kokular saçmaya baslar "Sirf senin hatirin için ey su," diye.
Öyle bir zaman gelir ki artik su da içinde çiçege karsi bir seyler hissetmeye baslar.
Farkeder ki "Çiçege asik oldum." Ama su da ilk defa asik oluyordur.
Günler ve aylar birbirini kovalar ve çiçek "Acaba su beni sevmiyor mu?" diye düsünmeye baslar.
Çünkü su pek ilgilenmemektedir çiçekle... Halbuki çiçek aliskin degildir böyle bir sevgiye.
Ve dayanamaz bir gün, çiçek suya "Seni seviyorum." der. Su "Ben de seni seviyorum." diye cevaplar.
Aradan zaman geçer ve çiçek yine suya "Seni seviyorum." der. Su "Ben de." der. Çiçek sabirlidir.
Bekler, bekler, bekler... Artik öyle bir duruma gelir ki, çiçek koku saçamaz olur artik etrafa.
Ve son kez suya "Seni seviyorum." der. Su da "Sana söyledim ya, ben de seni seviyorum." der.
Ve gün gelir çiçek yataklara düser. Hastalanmistir çiçek artik. Rengi solmus, çehresi sararmistir çiçegin.
Yataklardadir artik çiçek, su da basinda bekler öylece çiçegin yardimci olmak için.
Ama bellidir ki artik çiçek ölecektir ve son kez zorlukla basini döndürerek çiçek, suya der ki:
"Seni ben gerçekten seviyorum." Çok hüzünlenir su bu durum karsisinda ve son çare olarak bir doktor çagirir.
Doktor gelir ve muayene eder çiçegi. Muayeneden sonra söyle der doktor:
"Hastanin durumu ümitsiz, artik elimizden bir sey gelmez."
Su merak eder sevgilisinin ölümüne sebep olan hastalik nedir diye, ve sorar doktora "Hastaligi nedir?" diye,
Doktor söyle bir bakar suya ve der ki "Çiçegin bir hastaligi yok dostum,
bu çiçek sadece susuz kalmis, ölümü onun için." der.
Ve anlar ki su artik, sevgiliye sadece "Seni seviyorum." yetmemektedir..

Bazen derdin dermanı bizdedir ama çok geç anlarız

[SuSKuN_MeLeK]

Hayat bekleyişlerin, özlemlerin, çilelerin, sevinç ve kederlerin sahne yeri. Her birisi yaşanacak tabi ki. Bazen zorluklarla karşılaşırız, ümit keseriz her şeyden. Tad alamayız yaşamdan. Özlemler bizi yakar, kavruluruz çöl güneşlerinde. Kora dönüşür yüreğimiz ama elimizden birşey gelmez. Bekleriz, güneş batıp doğmaya devam eder ve bir gün o kederler geride kalmış, siz mutluluğa erişmişsiniz. Ama çileniz ne kadar büyükse mutluluğunuzun boyutları da o kadar geniş olacağını yaşamadan anlamanız biraz zor. Öyle değil mi?

[YORGUN YÜREK]

Alıntı: çileniz ne kadar büyükse mutluluğunuzun boyutları da o kadar geniş olacağını yaşamadan anlamanız biraz zor.

bu çilelerki insan oglunun harlorup pişmesini sağlıyor, ki çoğu insan buna tahammül edemeyip isyan ediyor, kimse acı ile sınanmasın inşallah