mutlu yalnızlar

[BaLaRıSı]

Mutlu Yanlızlıklar

Mutlu yalnızlıklar vardır ömrün. Bu iki ters kavram birbirini öldürmeden yaşatır sizi. Günler daha uzun sürer, an’lar daha kalıcı… Yalnızlıktasınızdır! Ama ne bir gidenin ardında bıraktığı kadar ağlamaklı ne de gelenin, gelirken getirdiği kadar eğreti… Yalnızlığınız size aittir. İçinizden gelen ve içine sığamayacağınız yalnızlık, sizi sizle barıştırır. Küs yanlarınıza tebessümle dokunursunuz. Yaralarınızı, canınızı yakmadan anarsınız. Ve içten bir “eyvallah” dersiniz yaratanınıza. Her şey geçmiştir ve geçmişte kalmıştır. Mutlu yalnızlığınız size iyi gelir.
İçinizden gelen yalnızlık, sizi dışarılara salar. Kentin durağan devinimlerinden sevinçli ayrıntılar bulup çıkarırsınız. Bir fark etme evresi içinde, bildiklerinizi tanımaya başlarsınız. “Bu da buradaymış” dediğiniz nesneler sarar etrafınızı. Aynı evde, aynı insanlarda, aynı kentte yenilerinizin ve unuttuklarınızın olduğunu anlarsınız. Erteledikleriniz gelir aklınıza. Uzun süredir görmediğiniz bir yakınınız, çokçadır yemediğiniz bir yemek, sayfalarını karıştırmadığınız bir kitap aklınızın dip köşesinden çıkar gelir ve sizi bulur. Çerçeve içinde, duvarda asılı kalmış çocukluk gülüşünüz, baktığınız olmaktan kurtulur ve gördüğünüz olur. Sizin olur, sizin olanlar.
Mutlu bir yalnızlıkta, bir zamanlar kaçtıklarınızı kendi ellerinizle ararsınız. Korktuklarınıza, korkusuzca hesap sorarsınız; hesap verirsiniz… Kendi yalnızlığınız size güç verir. Daha çok konuşursunuz, daha çok susarsınız. Eski bir şarkı dilinize pelesenk olur, giymediğiniz bir kazak üniformanız… Sevmediklerinize bir ermiş olgunluğu gösterirsiniz; sevdiklerinize, bir çocuk şımarıklığı… Mutlu yalnızlığınız; size, herkesinize, her şeyinize iyi gelir!
Ne biçim bir yalnızlık olduğunu bilmediğiniz mutluluğunuz ya da nedensiz bir mutlulukla yalnızlığınız yani içinizden gelen ve içine sığamadığınız mutlu yalnızlığınız, yine içinizden gelen bir aşkla biter! Ne mutlu yalnızlığınızın farkına varırsınız ne yaşadıklarınızın ne de bitirenin bir aşk olduğunun…
Birinin gelirken getirdiği, giderken bıraktığı ve farkında olduğunuz bir yalnızlık başlar ömrünüzde. Sizin olmayan yalnızlığı yaşayacak yer ararsınız. Eviniz, çok odalı bir yalnızlıkla dolar. Kentiniz, çıkmaz yalnızlıklı sokaklara açılır. Arkadaşınız, çok yüzlü bir yalnızlıkla bakar… Aşk, tanıdığınız bir yalnızlık verir ve karşılığında bildiğiniz her şeyi alır! Tanıdığınız aşkı, tanıdığınız yalnızlığı bir yabancı gibi yaşarsınız. Mutlu yalnızlığını, yalnız bir yalnızlıkla biter…
Anlattıklarımı yaşadığım günleri çok sonra hatırlayacaktım, anlayacaktım ve yeniden yaşamayı isteyecektim. O günler öyle geride kalacaktı ki… Geç kalmış anlayışların pişmanlığı gerekçesiz oluyor. Yaşadığımızı, yaşadığımız anda anlamamak, gün gelip “aslında böyleymiş” diye yorumlamak… Geç gelen adaletin adaletsizliği gibi ya da gecikmiş bir itirafın yalanı gerçeğe dönüştürememesi… Mutlu bir yalnızlıktı! Yaşamışım! Bitirmişim! Bitmişim ve ne çok başlamışım…


ALINTI