Karanlığında kayboldum ben

[YORGUN YÜREK]

"Daha çok değil...sadece ömür gitti ömrümden
Asıl yorgunluğum değil bu...karanlığında kaybuldum ben"Adım adım eksiliyor şehir.Avare geziyor ruhum caddeleri. Hepsinin başı sen...sonu sen
Köşebaşlarına takılıkalıyor gözlerim,mağrur bir siluetini görme hatrına.Sonra hayal gördüğümü farkediyorum,anlatılmaz bir hüzün çöküyor içime.

Ellerim buz...dillerim sus...gözlerim yaş...


Sokak lambaları titrek ve bir o kadar loş.Ne caddeyi aydınlatmaya yetiyor sızan ışık,ne de içimi ısıtıyor...Kaldırım taşlarına yazıyorum seni.Hiç birini atlamadan,tek tek sayıyorum sonra..
Öyle çoksun ki;bi bilsen!!!
Pencerelerden meraklı bakışlar süzülüyor üzerime..Bu saatte diyorlar,ne gezintisi bu?
Gezinmiyorum ben...arıyorum
Bir iz göreyim de,peşinden gideyim diyorum.Anlamaz gözler üzerimde çivili..çaresiz devam ediyorum

Öyle zor değil ki anlamak
Baksan...yeter
Yüreğime değse nefesin...diner
Her adım,bir şehir daha uzaklaştırmış beni senden.Yol bilmez yüreğim..iz bilmez.
Hem rüzgarı var bu yolun daha,kar-buzu var,korkusu var..acısı-ağrısı var bu sonun,hüznü var...
Ama cesaretim yok bir yalnızlığa daha.İçimdeki boşlukta dolanıp duran ruhum,çıkıp varmak istiyor artık yanına..

"Geceler,bana seni anlatıyor
Geceler,bir ateştir yanıyor
Geceler,bir hüzündür sarıyor
Geceler,bir umudum yok mu..."