Gölgeni Bile Sevdim

[imaginary]

Senin gölgeni bile sevdim,
Dertlerini kederini,
Göz bebeğini bile sevdim.
Yüzündeki çizgileri,
Gözündeki kirpikleri,
Bazen dilinde çıkan yaraları,
Ya da sızlayan parmağını.
Dolgusu düşer ya bir insanın,
Çekemez nefesini o an içine,
İşte o çekemediğin nefesi bile sevdim.
Yürürken tozlu haziran sokağında,
Ardında bıraktığın tozları,
O buz kesmiş şubat kaldırımlarında
Ayak izlerini sevdim.
Acıkmış halin doyururdu beni,
O makarna kokan ellerini.
En sevdiğin patlıcan yemeğini.
Masaya koyuşunu sevdim.
Gülüyorum sanma sakın,
Hatırlamadım da sana ama
O mübarek Ramazan ayında,
Bereketli iftar sofrasında,
Okul dönüşümde akşam ezanında,
Pişirdiğin yemeği bile sevdim.
İşte bir film şeridi bana bu yaşananlar
Tüpü henüz bitmiş eşyasız odalar,
Dışarıda lapa lapa kar var,
Bir elimde piknik tüpü,
Bir elimde sıcacık parmaklar.
İşte o soğuk kış ayında
Merkeze uzak o şirin sokakta,
Seninle yürümeyi bile sevdim.
Ama ne gariptir ki ağlamanı da sevdim.
Sonra hedefe ulaşıp…
Belki bir ay daha idare edecek tüpümüzü
Doldurmayı bile sevdim ve çok sevindim.
Ama o biriktirdiğimiz elektrik ve su faturalarını,
Gerçekten hiç sevmedim…
Sonra en sevemediğim pazar gezmelerini bile sevdim.
Sırf sen seviyorsun diye,
Nektariye erik şeftali deyişin,
Muz almam için gözlerime inişin,
Belki de portakalı sevişimden,
Tansaş yokuşunu bile sevdim.
Seni seviyorum işte daha ne olsun.
Seni sevdim diye seni seviyorum.
Ne yani…
Seni sensin diyemi sevdim sandın.
Bozuldun sanki biraz.
Şaka yaptım sevdiğim.
Seni sen oldun diye sevdim.
Senin gölgeni bile sevdim.


ABDUSSAMET KANGI

[BySair]

şiirin sahibi kim. anıyormusunuz

[WeBMaSTER]

ABDUSSAMET KANGI


şiirin sahıbı