şimdi sen yoksun ya..

Sensiz kalmayı kaldıramıyor yüreğim.
Kısa ayrılıklar bile kederimi arttırıyor,hüzün dolu geceler yaşatıyor bana.
Seninle birlikte olmanın tadını almışım bir kere,bundan vazgeçemiyorum.
Alışkanlık değil bu. Her alışkanlık terk edilebilir bir gün.
Oysa sen benim yaşam kaynağımsın.İnsan hayatından vazgeçebilir mi?
Özlüyorum seni, özlemim büyüdükçe büyüyor içimde,durduramıyorum. Kavuşacağımız anı bekleyerek geçiyor zamanım.
Hiç birşey zevk vermiyor bana sen yokken.
Sıçrayarak uyanıyorum geceleri,yanıma bakıyorum,yoksun.
Tekrar gözlerimi kapatıyorum,dönüp duruyorum sabaha kadar.
Sensizken her güne yorgun uyanıyorum.Tadım yok işte anla.
Oysa yanımdayken sen,günün tüm yorgunluğunu unutuyorum.
Sohbetlerimizin keyfi ,dokunmalarının sihri, yaşanan tüm olumsuzlukları silip gotürüyor.Huzurla dalıyorum uykuya.
Seninleyken,sadece bir kaç saatlik uyku bile, ertesi günü ayakta ve sapasağlam geçirmeme yetiyor.
Sevgilim olduğunu,varolduğunu bilmek yetiyor bana.
Döneceksin biliyorum da,dayanamıyorum ne yapayım.
Zamanı seninle,Sadece seninle geçirmek varken,aşkımızı büyütmek,tutkuyla yaşamak varken beklemek çok zor geliyor insana.
"Şimdi olsa" diyorum, "Çıksam işten,gitsem yanına, yemek yesek birlikte, bir,iki kadeh şarap içsek, o gülse,ben baksam,heyecanlı heyecanlı anlatsa yaşadıklarını...
Sonra güzelliğinden bahsetsem,şımartsam onu,boğazın kıyısında yürüsek birlikte,yağmur üzerimize yağsa,üşüsek,sarılsak birbirimize,ısınsak tenimizin ateşiyle..."
Ama yoksun işte.
Bu gecede sensiz geçecek ve ben ne şarap içeceğim, ne yediğim yemekten zevk alacağım.
Bu gece sevgilim,bir fırsatını bul ve üzerinde şehir ışıklarının dans ettiği denize bak.
Çünkü ben ne zaman sensiz kalsam,denize bırakıyorum yüreğimi,sana ulaşması için.
Çünkü seninleyken atıyor yüreğim.
Haydi sevgilim gel,al yüreğimi öyle gel....
Ne olur.....

Bir tek sen varsın herşeyden geriye kalan, bir de senin için gözyaşı döktüğüm gözlerimdeki o derin hüzün…

Bugünlerde herkes biraz sen, ama sen bir o kadar farklısın herkesten. Yürümen,gülmen,konuşman,sevmen… İçinde herşeyi barındıran bir dünyasın sanki, dünyamsın…


Seninle yaşadığım herşey daha bir belirgin şimdi hafızamda Bilmem kaçıncı kez ilk seni seviyorum dediğin anı düşünüyorum.Seni hiç kıramam, üzemem deyişini, gözlerimdeki sevgiyi gördüğündeki o masum, o dinginleşen halini düşünüyorum…

Sana dön demeye cesaretim olsaydı yanımda olurdun belki sadece seni sevdiğim için sevgim için… Oysa ben beni sevdiğin için yanımda olmanı, bu kadar kolay vazgeçememeni isterdim…

Olmadı…


Şimdi belki başkasıylasın… En çok da bu acıtıyor canımı. Artık benim değil ya kiminle olursa olsun diyorum ama engel olamıyorum gözyaşlarıma… Hissediyorum sanki bir başka acıyor kalbim son günlerde, daha bir derinden sızlıyor…


Sığdıramıyorum o kocaman sevgiyi artık kalbime… Arkadaşlarla konuştuk geçende… Hepsinden bir sır gibi sakladığım seni anlattım onlara… Sanal başladı sonra da yalan oldu ama ben onu öyle gerçek sevdimki dedim… Gerçek olan herşeyden daha gerçek sevdim…


Belkide acıdılar halime, bilmiyorum… Ama ben ilk defa acıdım kendime yar. Terkedişinin ardından aylar geçtiği halde unutamayacak kadar çok sevdiğim için kızdım kendime


Kızdım ama hiç birşey değişmedi . Her sabah seni düşünerek uyanıyorum hala, her günüm seninle geçiyor yine…


Sensiz geçen hergün bir kayıp ömrümden. Döneceğin günü bekliyorum Eskisinden bile daha güzel olacak o günler biliyorum.

NE OLURSA OLSUN GÜZEL VE ÖZEL İNSANA;

Neydi Sendeki Sır Neydi Anlam Hala Anlamış Değilim…
Güzeldin,Özeldin Ama Bir Türlü Benim Olamadın…
Hep Birileri Hep Başkaları Vardı Sende…
Anlamadın Beni Anlayamadın…
Kızdım Olmadı Güldüm Olmadı Ağladım Olmadı Öldüm Olmadı…
Hep Bir Sır Vardı Hep Bir Yalan
Güvenemedim Bir Türlü
Anlamadın Ki Sebebini
Hiç Düşünmedin Kavgalarımız Tek Sebebinin Senin Eskilerinin Olduğunu
Hep Kıskanç Hep Sert Hep Hırçın Olarak Kabul Ettin Beni
Ama Hiç Düşündün Mü Hiçbir Kavgamızın Neden Sebebi Ben Yada Benim Çevremden Birinin Yüzünden Olmadığını
Hep Sen Ve Arkadaşların Yada Sevgililerin
Neyse Dedik Son Cümleleri Bittik İşte
Ne Hayaller Ne Umutlar Vardı…
Sen Benim Korkusuzca Bağıra Bağıra Seni Seviyorum Dediğim Tek İnsan Oldun!
Nerde Tanıştığımızın Nerde Sevdiğimizi Birbirimizin Hiç Önemsemedim
Ben Seni olduğun Gibi Sevdim
Ne Dış Görünüşün Ne Konuşman Ne De Başka Bişeyi Hiç Önemsemedim
Çünkü Ben Senin Kalbini Sevmiştim
Ama Ne Yazıkki Kalbin O Kadar Büyükmüş ki Bir Tek Bana Veremedin Onu
Yapma Dedim Yaptın Ama Ben Senin Yapma Dediğin Hiç Bişeyi Yapmadım
Hep Senindim Senden Başka Kimseyle Olmadım
Bu Çok Mu Zordu Da Sen Başaramadın Bunu
Hep Neden Hayatında Başkaları Daha Önemli Oldu
Bu Kadar Çok Seviyorsan Beni Neden Bir Bana Veremedin Kalbini
Yazık Oldu Bize Biz Çok Güzeldik
Neyse Düşünme Beni Kirletme Eski Güzel Günleri
İçme Sigara Fazla Zarar Verme Kendine
İstemem Artık Senden Tek Bir Söz
Son Yaptığın Bardağı Taşırdı Çünkü
Yok Ya Sen Nasıl Böyle Değiştin Anlamıyorum
Nasıl Sana Sadece Senin Bildiğin Ve Kimseye Söylememen Gereken Şeyleri Başkasına Söyleyebildin
İşte O An Varya Öldüm Ben
O Zaman Sen Neyse Ya Boş ver…
Gerek Yok
Biz Bittik Bu Yasılanların Anlamı Yok Artık
Seninde Dediğin Gibi Yolun Açık Olsun…
İyi Bak Kendine Mutlu Ol
Unut Beni Geçmişi Hayallerimizi
Çünkü Onlar Benimdi Sadece
Ve Onları Sadece Hak Eden Bendim
Bide Ne Acıttı Kalbimi Biliyor musun İki Gün Sonra Başkalarına Aşkım Diyebilmen
Yani Sende Yazmıssın Bir Göz Kırpışıma Herkes Aldanıyor Diye
İşte Hep Sorun Buydu Sen Hep Başkalarına Göz Kırptın
O Gözler Bir Beni Görmedi…
Seninde Yolun Açık Olsun…

Neden azalmıyorsun bende?
Neden gidişin dün gibi?
Neden sana yazdığım her yazı, hep aynı yerde tıkanıyor? Ben bugüne kadar kimseyi yokluğunda bu kadar önemsemedim... Kimseyi yokluğunda bu kadar özlemedim... ve şuna emin ol; hiç kimse, yok’ken bu kadar sevilmedi... Benim karşıma “aşk” diye bu sonucu çıkaran, yarım kalmış’lıktan başka bir şey değil, bunun farkındayım...Ama iyi ama kötü, bitmeli her hikaye! Sen bitmedin..... Bitmeyensin... Ayrılığın adını koyamadık sevgilim. İşte bu yüzden kopamadık birbirimizden bir türlü...... Ben yarım kalan ve adı konmayan hiç birşeyi unutmam... unutamam..... içimde sızısı kalır.

Ya herşey yaşanacağı yere kadar yaşanıp sona ermeli ya da ayrılık sözkonusu olduğunda bir daha kimsenin çıtı çıkmamalı! Biz bunu başaramadık, ayrılamadık! Sen yaşanıp da bitseydin eğer hatrıma gelmezdin. Seni bu kadar yazılası yapan, yarım kalmışlığındır...O gecenin sabahında, ayrılığın aklına nerden geldiğini biliyorum... Anlamıştın benim soyut’ a tutkun olduğumu... O yüzden gittin kim bilir... Sevilmek için, güzel hatırlanmak için, kayıplara karışmayı tercih ettin... haklıydın belki de... Olağan hiç birşeyi sevemedim ben hayatım boyunca..... Herkesin, her an yaşadığı hiç birşeyi benimsemedim...

Ben yaşadığım hiçbir aşkı hayatın akışına bırakmadım. Bunu yapanlar her zaman kaybeder... Zaman denilen kavram düşmanıdır aşkın... eğer ortada aşk denen bir şey varsa, ne yapıp edip zamanı durdurmalı. Biz bunu başaramadık.... oysa bu o kadar zor bir şey değildi sevgili... Farklı bir dokunuş, ağızdan çıkan ve bugüne kadar kullanılmamış bir söz yeterdi zamanı durdurmaya..... Ben, aşktan söz açıldığında zamanı durduramayan kimseyi sevemedim... Ondandır belki de varlığında sevemediğim insanları, yokluğunda düşlemek.... Belki de onandır, yanındaylen yüreğinin gurbetine düştüğüm bir sevgiliyi, sılasında özlemek...
Yokluğun hiç de adil değil... beni yok ediyor, seni var ediyor sevdiğim.....

Evet seviyorum seni varlığına rağmen! Üç mevsim değişti bu şehirde ama ben varlığınla-yokluğunun tezatını çözemedim... seni yaşamak istemiyorum! .... öyle bir sen yarattım ki sen yokken, yaşanıldığı an yitirir anlamını... sen yokken yarattığım sen, yasakladı sana dokunmamı... Sana düşman bir sen var içimde.... seni senle savaştıryorum, olan bana oluyor... Tam olarak hatırlamıyorum ama uzun zaman önce bir yerden duymuştum bu sözü, “HANİ RUHLARIMIZ ÖPÜŞÜR YA? BAŞKASINDAYKEN AĞZIMIZ...” şu an varlığınla yokluğunun tezatını bu şekilde tanımlıyorum, seni senle savaştırırken mağlup olan yüreğime... Birkaç ay geçtikten sonra, daha anlaşılır bir tanım bulabilirim elbet ama şimdi gerçek olan bu; RUHLARIMIZ ÖPÜŞÜYOR SEVGİLİM...

Gidişin beni yaralamadı, aksine daha bir sevilir hale geldin... Varlığındaki seni, yokluğundaki sen kadar sevemezdim... “Keşke sen yanımda oslaydın, keşke bir şeyler yapıp da seninle zamanı durdursaydık” diye hayıflanmıyorum artık..... Her ne kadar adı konmasa da bir kopuşun, her ne kadar vazgeçmeyi beceremesek de, ayrılık ihtiyaçtandı bu hikayede..Yazık! son sözü zaman söyleyecek..Yazık!bu sefer hayatın acımasız akışına bıraktık aşkı...

Ben senden kalan ayrılığa bile yas tutamıyorum adam gibi! Bunu engelleyen senin varlığın... ben bunca zaman yokluğundaki senle hayatı paylaşsaydım ve böyle bir senle ayrılığı yaşasaydım, hiçbir şiir kolay kolay hayata döndüremezdi beni... işte bu kadar güzeldir senin yokluğun... işte bu kadar ayrılğına üzülmemi engelliyor varlığın.....


VARLIĞININ CANI CEHENNEME, YOKLUĞUNU ALMA BARİ..

[SuSKuN]

teşekkürler...

[serra]

teşekkürler