Ne yaptım biliyor musun

Ne yaptım biliyor musun;daha çok şarkı söyledim,sigaraya yeniden başladım,alışveriş yaptım gereksiz...

Aslında ben sensizlikte ne yaptığımın farkında değildim...Her bitişte yapıldığı gibi kendimi hırpaladım durdum günlerce...Hergün gelirsin diye umutlar besledim,gün bitimlerindeyse hiç gelmedin..!Her umut yitimimde daha da kaybettim kendimi,benliğimi...Sendin ya 'hayatımın tek gereği' sen olmayınca çok gereksizdi herşey,yapılan tüm eylemler,bazen ben bile bir hiçtim hayatın gözünde!!!Bol bol şarkılar tuttum O'ndan bana diye,sonra yemin ettim bir daha tutmamaya onu bile yapamadım...Ben sensizlikte kendime bile hoyrattım....

Ne yaptım biliyor musun;bol bol seyahat ettim hatta yanlızlık çektim,pişman oldum kimseye söylemedim...!

Yollara urdum kendimi belki sevdandan çıkar bir yol bulurum diye...Anladım sensiz bütün yollarım çıkmazdı benim...Hep kendime,senin olmadığın bir yöne doğrulttum pusulamı,ama sonunda yine hep sen çıktın karşıma...Mutluluk oyunları oynadım,onların yanında hep güldüm,şen göründüm!Kendimle yüzleşmekten kaçtım,ama geceleri karanlığa hep seni anlattıp ağladım...!

Yani sustum genelde,bazende gülümsedim nazikçe dinlemediğim belli olmasın diye...

Sustum hep,biliyordum konuşsam yine sen çıkıcaktın cümlelerimin içinden...Senden değil aslında sevdanın acısından korktum,KabuL Kaçtım ben...!Başka çarem mi vardı ki?Bir bilsen aslında o kadar söyleyecek şey vardı ki,ama sen hiç duymak istemedin,gelmedin,belki de özlemedin...Dostlarım sevdalarını anlatırken bana hep ikimizi düşledim,onlara hep güldüm,hayallerimi kendime,mutluluklarını mutsuzluğuma hapsettim...



BiTTi buraya kadarmış dedim,
Unuttum bile dedim...
Avuttum kendimi sözde!
Ama yinede akıyor gözyaşlarım,
Islatıyor yastığımı seni özlediğim gecelerde!

Öldürecektim seni bende
Kendimde o gücü bulabilseydim eğer...
Sindiremeyecektim senden kalanları benden uzak mezarlara koymaya!!!
Diyar diyar dolaşıp yine içime gömecektim seni en sonunda...
”Ben demiştim” diyenlere, üzüntümü belli etmemek için kuşandığım mekanik tebessümlerimin ardındaki yaşlarla sulayacaktım taze mezar toprağına ektiğim çiçekleri...

Ama ben seni içimde öldürmeye kıyamadım....

Başarabilseydim incitecektim seni...
incinmişliğimin verdiği cahil cesaretle...

Ne var ne yok sayıp dökecektim karşına geçip...
Kendimi hayrete düşürürcesine birer tokat gibi vuracaktım hiç kullanmadığım o ağır lafları...

Kıracaktım seni binbir parçaya ayırana kadar...

Duvardan duvara fırlatacaktım sevgi diye önüme sunduğun hastalıklı duygularını...

Ama ben seni incitmeye de kıyamadım...

Elimden gelseydi unutacaktım seni...
Gözlerimden silecektim hayalini ve dilimden adını...
Duman duman atacaktım seni bu şehirdeki tüm bacalardan;
ama soluduğum havaya karışıp yine dolacaktın ciğerlerime...
Onlarca damla döküp göz pınarlarımdan akıtacaktım seni sevgimin atığı diye ama ıslaklığın kalacaktı elmacık kemiklerimde...
Bu kez de tenimin tuzuna karışacaktın...

“Sözümü tutacağım ,adını anmayacağım”nağmelerini dinleyip neyi unutacağımı unutacaktım seni unutayım derken...

Zaten ben seni unutmaya da kıyamadım...

Ne kadar çabuk geldi ayrılık...

Oysa daha yeni başlamıştık birbirimize ayak uydurmaya,
daha doğrusu ayak uyduramamaya...
Nedensizliklerin iç çekişlerini dinlerken vedalar bozdu suskunluğumuzu...
Bana mıydı kızgınlığın yoksa kendine mi anlamadım...
Kaçar gibi veda ettin...
Oysa ben seni sevmelere doyamadım!!!

Öldürecektim seni...
İncitecektim seni...
Unutacaktım seni....

Ama lanet olsun!!!

Kı-ya-ma-dım!!!

Oysa ben seni sevmelere doyamadım!!!

[SuSKuN]

teşekkürler...