bu sana yazılmış bir yazı,gözlerine..

Kalbine,yüreğine,gülüşüne,ellerine...dokunabildiği m her yerine...
Bu yazı sana..
Kimse görmeden gülüşüme karışan ,akmayan göz yaşlarımla......
Bir daha bakmayacak olsam da sana..
...................................

Yaşam devam ediyor.

Her gün tebessümle uyanılıyor yine güne,her gün kahvaltı sofraları donatılıyor ..Evin içini dolduran müzikle merhabalanıyor sabah..Öpücükler ,gülüşler dolduruyor her odayı...dostlar yine ağırlanıyor,sohbetler yine sabahlara uzanıyor,kahkahalar yine duvarları çınlatıyor ..Vanilya kokuyor yine her köşem,en sevdiğim yemekler yine pişiriliyor....Alışverişler yapılıyor,kitaplar devriliyor,filmler sıralanıyor..Sabahtan akşama geziliyor bazen,bazen hiç çıkılmıyor evden...

Hayat, yine devam ediyor..

Ve kimse bir şey bilmiyor....

Kimse bir şey anlamıyor,kimse seni tanımıyor,kimse içimde var olduğunu bilmediği senin, kaybedildiğini de, tabi ki düşünemiyor..Kimse bu kayboluşun içinde umudumun da gittiğini görmüyor,kimse giden umudumla eksildiğimi fark etmiyor..Kimse ,kimse,ama kimse senden hiç bahsetmiyor...Sanki hiç yokmuşsun gibi,sanki hiç olmamışsın gibi,sanki bu dünyaya gözlerin hiç bakmamış gibi,kimse o gözlerin bana değdiğini fark etmemiş gibi yapıyor.....Kimse,o gözlerin ,beni nasıl gülümsetmiş olabileceğini kestiremiyor..

O gözlerin bana bakışı sarmıştı her yerimi aylar önce. Olmadıkları anlarımı da doldurmuştu...

Yalan aradım bu gözlerde,riya..Bulamadım..Karmaşa aradım,şaşırdım..Şerefsizliğin bir parçasına rastlarım belki dedim..Olmadı..Rastlamadım..Onları ararken bulduklarıma dualadım..Bir gözün bütün bunları barındırır olmasına inanamadım..Korksam da ,ürksem de,şaşırsam da,gözümü asla alamadım....Güveniyle sarmaladım etrafımı,kimseleri ona dokundurmadım..

Hayata böyle bakan gözlerin var olduğunu bilmek yetti bana sensiz hayata dönüşümde.. Gözlerini ayırmamacasına bakabilecek kadar dürüst gözlerinin büyüsü sardı beni düşlerimde..Onlar umuttu..Hayata inanışın umudu,var olduklarını bilmenin umudu, yaşamın kıyısının bir yerlerinde hayatıma dokunmuş olmasının gururu...Vardın işte,ve yaşıyordun bir yerlerde o gözlerinle...Dimdik,sarsılmadan en kuvvetli rüzgarlarda bile...

‘Nasıl?’ dedim sana bir gün..Dayanamadım..’Nasıl becerdin de durdun böyle dimdik ??Ödünsüz,inançlı,inatçı duruşun nasıl değişmedi ayların ötesinde??Nasıl oldu da becerdin farklı olmayı bu kadar , içinde bulunduğun insan kümesinde...??’

........

Sen vardın..Sen hayattın..İnsan tanımına,kendini tanımışlığında varandın.. Sen ümittin insanlık için gözümde..Var olman bile yetiyordu bana çok uzaklarda da olsan ,bir yerlerde...

O düz bakan gözlerin menzilinde artık ben olmayacağım..O doğruluğun içinde ben ,rengi zamanla solan bir resim olarak kalacağım.. Üç yanlışımın götürdüğü bir doğru olarak ,sessiz sessiz seni anacağım....

Kimse bilmeyecek içimdeki umudun eksiğini..Kimse görmeyecek sessizce özlediğimi seni..Sen bile tahmin edemeyeceksin hayatımın hangi köşesine oturttuğumu gülümseyen kalbinle bakabilen gözlerini.. ..

Bakmasa da artık sana yüzüm,gülüşünün menziline giren her gül ü kıskanacağım..Gün devam edecek ve hayat sensiz varlığıyla her zaman ki gibi sürecek ama, ben, beni saran kolları ve huzurun sonsuzluğunu hatırlayacağım aklıma her sen geldiğinde , yüzümü saran tebessümümle...