Unuttum Işte

[gül35]

Gel hayatımın en değerli sevgisi. Seni her yerde aradım ama bulamadım. Sen sevgilerin en güzeliydin, ayrılıkların en güzeli olduğun gibi. Eminim ki sende beni şimdi düşünüyorsundur, arıyorsundur. Bende seni düşünüyor olacağım.


Bir bankta oturuyordum. Yanıma gecenin yarısı biri oturdu. Kaldırıp kafamı bakacak gücüm yoktu. O zaman kendi içimden söylediklerimi duyuyordu. Neden böyle üzgünsün diye sorduğunda ne verebilecek cevabım vardı, nede gücüm. Ben sustum ve saatlerce o bankın üzerinde oturdum. Yanımdaki insan gitmemişti. Sadece konuşmaya çalışıyor ve bunda pek başarılı olamıyordu. Hep seni düşünüyor ve sensiz olamayacağımı söylüyordum.


Ne kadar zamandır böyle olduğu unutmuştum. Sorduğumda verdiği cevap dokuz yıl olduğunu söylüyordu. Hayat ne çabuk akıp geçtiğini anlatırken yine sustum. Ne güzel konuşmaya devam ederken, sustum. Karanlıkta bir ışık olmaz ya, bende de konuşacak güç kalmamıştı.


Yolları seyrederken önümden bir gölge geçti. Hayatımın sonuna kadar unutamayacağım bir gölge geçti. Onu seyrederken karanlıkta ışıksız kalınmayacağını gördüm. Çünkü hava aydınlıktı ve aydınlık havada bile gölge olduğuna göre, her karanlıkta da bir ışık olacağını hatırladım. Çok şeyi unuttuğumu anladım. Sen gideli çok zaman olmuştu ama ben oturduğum banktaki zamanımı sayamamıştım. Her sabah oraya dikilip akşamı beklemek ve beklediğim karanlığımla birlikte geri gitmekti. Gördüğüm günler böyle geçiyordu.


Gölge geçmişti önümden. Geçmeden önce bir ses duydum. Bu bir sesle birlikte soruydu.


Soru şöyleydi:


Seviyor musun?


Düşünüyordum, sevdiklerim ne kadar çok diye. Evet dedim ve ekledim. İnsan sevdikleri için yaşayabiliyor ve sevdiklerine güzel günler yaşatıyor. Sen bile bana güzel dakikalar yaşatıyorsun ve içimde duran o külleri yeniden alevlendiriyorsun. Sana hayatımın en doğrularını anlatıyorum. Anlatmak çoğu zaman rahatlamakmış, özlemekmiş, ağlamakmış. Bunları ben şu an yapıyorum.


Yanımdaki gölge suskundu ama bir şey geri geldi. Aslında gölgenin gidişi aklıma geldi. Yanımdaki gölgeydi o. Ben bunları anlatırken o gitmişti. Sorduğu sorunun cevabını biliyordu ve belki de o yüzden gidiyordu. Aslında o gölge bana yıllar önce gelmeliydi. Ben gölgeye bakmadığım için gitmişti.


İnsanın yanında gölge olması ne kadar güzel değil mi? Benim yanımda gölge var. Milyonlarca gölgenin arasından onu seçip çıkarabilirim. Ben halen daha o oturduğumuz bankın ismini değiştirmedim. İsmi, bak şimdi unuttum. Unuttum işte.


Yaşadığım her şeyi unuttum ve gölgemi de yavaş yavaş unutuyorum. Her giden gibi o da gitti ama adımlarının sesi kulaklarımda. Onları duyuyorum ve oturduğum o bankın ismini yeniden hatırlamaya çalışıyorum. Her şey unutulmayan hazine gibidir…