ben sensizliği ilk sende gördüm
sensiz her gece bir dirildim bir öldüm
kapkaranlık odamdayım varlığım meçhul
ben sensizliği ilk sende gördüm
ben sensizliği ilk sende gördüm
yollar çıkmaza bindi hep geriye döndüm
soğuk duvarlarda teselli ettim sırtımı
yıldızlar kadar uzaktım bir yandım bir söndüm
yaşadığım bu şehri inan ki çok sevmiştim
çünkü bu şehirde seni şehirden çok sevmiştim
yalnızım, yalnızlığım isyanlara gebe
hiç aklıma gelmezdi neler umut etmiştim
hasretin ruhuma hançer, ağlarım acı içinde
üzerime gelir dört duvar, bunalımlar içinde
olur da belki bir gün bana dönersin diye
sana güller yetiştirdim, yüreğimin içinde
__________________
UMuDuN DoĞDuĞu NoKTa C A N S I N 
