Yagmurlardan arta kalan o toprak kokusunun, tikanan damarlarimda bir usare olacagini nereden bilecektim. Ben eylule kusmustum goncayken yapraklar. Daha serceler dadanmamisti agaca, daha bulbul figanda degildi gulun endamina, daha cicekler tercuman degildi askin hissiyatina.
Ellerimde huzun vardi. Kirmizi kan lekesini andiran. Gelincik tarlalarindan, sevdaya teklifsiz sunulsun diye asirilmis guller. Anlatiyordu izdirabi; cig dusmus gozyaslariyla... Umutsuzca yuvasindan ayrilan annenin bulamadigi nevalenin yuregi daglayan acisi, cigliklarla beraber pervanelesiyordu semada. Her kanat cirpisinda bir kez daha oluyordu anne, karsi konulamaz histerik bir yaklasimla…
Yasama dort elle sarilmis gelecege donuk beklentilerim vardi kuskusuz. Ask ikliminin gelmedigi bir cografyada, sevgisiz, monoton bu tiyatroyu oynayan, gulmeyen simalar mevcuttu cevrede. Yureklerine kursun yarasi degmemis platonik sacmaliklarla doluydu, bir ucu buyuk ihtiraslarla yakilmis mektuplari... Aglayislari bile yabanciydi, beni hoyratca soyleten sarkilarima. Bakislari, uzayin derinliklerinden yolculari gormus gozler gibi, hayret ve dehset yukluydu endamima...
Sahile acimasizca vuran dalgalarin melodisini, duyan yoktu benden baska. Yakamozu seyredip hayaller kuran, kelebeklere isimler takip, mutluluktan ucanlar yoktu. Ben, aski, ask ikliminin seyyahlarinda zirvelesen duygularini, ben*de de hâsil olmasi icin satin almistim. Onlar da benim gibi ince ruhlu, benim gibi sirilsIklamdi zemheride. Biliyorlardi tabutun arkasindan gidenlerin acisini. Yeni tatmislardi cennet kokusunun dudaklarda biraktigi mustuyu. Mezarinda bir ben anladim neden agladigimi, bir de o anladi; insanin her gecen gun biraz daha kactigi soguk urperti.
Gocmen kuslar, aheste aheste gitti buralardan. Garda vedalasan ellerde ve dillerde yine ayni temenni, "Gorusuruz.." Evden ayrilan yigitlerin ardindan sallanan eller, edilen dualarda da hep ayni inilti. Gurbeti vatan bilip uzaklardan kisacik bir iki hal hatirla dindirilen yurek firtinalarinda da ayni ozlem. Tekraren donusu olmayan bu yolun, yolcularinin heybelerine bakacaklarmis, gumrukte. Ne getirdiklerini tek tek inceleyeceklermis. Ben ne goturecegim acaba. Atese odun mu, sevgiliye gul mu?...
Yagmurlardan arta kalan o toprak kokusunun, tikanan damarlarimda bir usare olacagini nereden bilecektim. Ben eylule kusmustum goncayken yapraklar. Dallarda meyveler kiyama durmamisken siirler yaziyor, kurgular yapiyordum beynimde. Ask kitaplarinin basilmadan sirasinda bekliyordum, uykusuz. Ozgurluk savascisi addetmistim kendimi. Dusmani olmayan bir beldenin, kendine dusman tek adamiydim baris adina.
Beni anlamak icin zit anlamli kelimelerin anlamini bilmek ve kucucuk nesemle, kucucuk kosemin farkinda olmak yetiyordu. Bana bictikleri elbise, ruhumu sIkiyor; verdikleri rol beni olduruyordu. Yasamak icin sevmeye karar verdim. Basindaki ortusuyle beyaz guvercinleri kiskandiran ozgurluk meleklerinin, eylemsel aglayislarindan yepyeni anlamlar cikarttim. Yasayacak, vazgecmeyecek, direnecek, bana bictikleri deli gomlegini onlara giydirecektim. Zaten oyle olmam gerektigi yaziliydi, okunup idrak edilemeyen sayfalarin arasinda…
Ey gozlerimin akliginin, ruhumun berrakliginin, duygulardaki safligimin musebbibi. Beni de al yanina. Beyaz guvercinler getirmedi mi selamimi? Bak ellerimle oldurdum seni tanimayan sevdayi. Beni benden alip, hislerime galebe calmaya calisan aski, kirlenmis bir mendil gibi tarihe attim, anlamiyor musun? Tutkunun bedenimde actigi yaralari tedavi ettirdim. Itmimna olmus bir nefisleyim simdi. Razi olmasini beklemekten baska ne care...
Artik son deminde ayakta duramayan serseri bir mayin gibi infilak uzereyim. Seni tanimadan gecen zamanimin kaybedilmis kalintilarina mersiye yakmak niyetinde degilim. Son bir hamleyle uzerime cullanan firtinanin gazabindan kurtulmus olarak sana geliyorum.
Sunu da biliyorum ki, ben zaten hep seninleydim...