zamana tam tutunmuşken..
işte avuçlarımda derken...avuçlarım kanamaya başlardı..
kalbimde derin ve sessiz bi göç başlardı..alırdı yalnızlığımı tüm benliğimle.. kalbimin en siyah düşüne bırakırdı..
zaman alıp götürüyordu benden bir şeyler..
ya da unutturuyormuydu ne..(?)...sol yanımda nasırlaşmış yaram artık zamanın çok mu gerisinde kalıyordu..
zordu sessizce kalbimdeki yarayla savaşmak.. seni canımdan ayırmak..
gözlerim gözyaşı yerine kan akıtıyordu kanıyan kalbime..
zordu işte..
her seni gördüğünde gözlerim... yeniden kara toprağa gömülmek..
her yeni bir sende.. derin bir yara.. ve acı bir ölüm..
ruhum sessizce can çekişiyordu sıkışmış bedenimde..
gözlerini düşünmek..kalbime derin bir acı saplıyordu...zor geliyordu artık seni sensiz acılar içinde yaşamak..
her gece seni düşünmemek için kıvranıyordu bu beden..
her gece ıslak yastığıma sen kokan gözyaşlarımla sarılıp uyumak:
zor geliyordu bu bedene..
sensizliğin tadı acıydı.. sensiz geceler ve düşler siyahtı..
kanıyan kalbimi taşıyamıyordum bedenimde..
kalbim avuçlarımda kanarken sendizliğin verdiği ağır yük..altında eziliyordu hergece bu beden..
ruhum bedenimden sinsi göçü başlardı..
ve kalırdı kara toprağa sen kokan cesedim...
bittim işte sesnsizliğin karanlık yalnızlığımda..kayboldum..
öldüm..
ve yine sen öldürdün..
küçük kalbime sevmemin cezası ağır oldu...
öldümm..
senin katrankarası gözlerinle boğuşurken bittim işte..
ben öldüm diyorum.. içimdeki yangın yaktı beni diyorum.. ama ben yaşıyormuşum gibi davranıyorlar..
ama kanıyan kalbim sen kokan ölü bir cesette ancak bu kadar bu kadar..
ancak bu kadar dayandı..
öldüm..
alıntı