Ve bir gün gittin...
Hayat hızla geçip gidiyor ellerimin arasından işte. Bense bir evin bir köşesinde yalnızlığımla baş başayım. Yaşanmamış zamanlarım
sonu olmayan öykülerim var şimdi. Kaybettiğim mevsimlere eklediğim sahipsiz gecelerimde
yorgun
umutsuz
hayalsiz zamanları tüketiyorum. Bana eşlik edense sadece duvardaki gölgelerle sözlerini bile duyamayacağım kadar uzaktan gelen hoş melodiler...
İçimde gizli kalmış sevinçler
açığa çıkmayacak heyecanlar
belki de hiç bir zaman hayata geçiremeyeceğim mutluluk formüllerim var. Kimseler bilmiyor
bense kimselere anlatmıyorum artık. Her şeyde
her yerde
her an aradığım maviyse terk edeli çok oldu beni. Oysa aşkın
umudun
hayalin rengiydi mavi benim için. Tek kelimeyle anlat bana aşkı dediklerinde söylediğim renkti o...
Çok sevdiğim şarkılarında sesi kısıldı. Dinlediğimde her söz canımı acıtıyor. "Batıyor ama acıtmıyor senin sevdan" diyor
ama ben o acıyı yüreğimin en derininde hissediyorum. Çok konuşan ben
konuşmak için çıldıran ben
uzun sessizliklerin adamı oldum. Ağzımdan çıkacak sözcüklerin neler olabileceğini bilmiyorum
belki de ondan suskunluğum. Bilemiyorum
belki en doğrusu bu...
Hiç böyle olmadım ben. Yaşama böyle yılgın
böylesine soğuk
böylesine uzaktan bakmadım. En soğuk kışta bile hiç kimsenin görmediği güneşler ısıtırdı beni. Karda çiçekler açtırırdım. Çünkü sen vardın. Sen aşktın
sen Maviydin
sen güneştin
sen rengarenk çiçektin
sen yüreğimde isyan
sen ruhumdaki ateştin. Sen gülüşlerimin adı
sen göz yaşlarımın anlamıydın. Sen hayatımdın
sen hayattın.
Ve bir gün gittin. Gitmek istiyordun
gittin. Bahanelerin vardı
ardına sığınacağın haklı nedenlerin vardı. Gidişine izin verip vermemem önemli değildi senin için.. Umursamadın da zaten.. Ve gittin ve ben yok oldum. Oysa ne çok sevmiştim seni. Senin verebileceğin hüzün demek ki böyle acı bir şeymiş
öğreniyorum. Acı veriyor
zor oluyor
canımı yakıyor ama öğreniyorum...
Yüreğimdeki ateş söndü
yerinde buzdan bir kütle var artık. Baharlarsa öylesine uzak ki bana...