Sen hiç gece üç-beş nöbetlerine uyanıp da,
Bir fail-i meçhulün tanığı oldun mu,
Ellerini birleştirip de tam ensende,
Gözlerine mil çektiler mi senin,
Kestiler mi dilini kökünden, acımadan,
Lâl olup da konuştun mu bakışlarınla,
Seni de vurdular mı düşlerinin ortasında,
Kenetlenip kaldı mı bedenleriniz ruhunuzla....
Acılar denizinde kimsesiz bir sandal gibi kayboldun mu,
Prangalar vuruldu mu ayaklarına,
Şarkılar söylemek istedikçe susturuldun mu,
Peki ya sen hiç kelebek olmayı geçirdin mi içinden,
Bir günlük de olsa ömrün, sevmeyi denedin mi,
Denedin mi bir ömrü feda etmeyi sevdan uğruna,
Devirdin mi dağları, aştın mı ovaları,
Hadi ordan diyorsun şimdi biliyorum,
Ne saçmalıyorsun sabahın bu erken saatinde,
Saçmalasam da susmayacağım, haykıracağım,
Sesim kısılınca da yüreğimle konuşacağım...
Ne sen susturabileceksin yüreğimin isyanını,
Ne de tuhaf tuhaf yüzüme bakanlar.
Eylül GÖKDEMİR...08.04.2007...
Linkleri kayıtlı üyelerimiz görebilir.
Kayıt olmak için Tıklayın...