Ne öpmelerdir yüreği serinleten ne de gelmeler...
Sonsuz bir ümitsizlik sarar sarmalar bedenimi yüreğim üşürken...
Delidir sevmelerim
delidir özlemlerim bu gönül bende varken...
Ha bugün
ha yarın derken geçti zaman...
Bu son demidir ömrün kayıp gitti elimden an...
Benden geçti artık
ensemde hissediyorum o melun nefesi...
Ne sevmeler yakın artık bana ne yarin sesi...
Sanırım konacak dudaklarıma o soğuk nefesi...
Bir veda busesi sessizliğinde içeceğim ecel şerbeti...
Şimdi bir hazan mevsiminin tam ortasında durmuş bakınıyorum...
Beklentiler sona ermiş
hasat kaldırılmış tarladan...
Ürün varmış
yokmuş
ne tasa ne gam...
Arkamı dönüp bakmaya korkuyorum
Elimde kalan bir yığın hatıra...
Boş bir çerçeveden bana gülümseyen
yarım kalan
Korkuyorum tıpkı küçücük bir çocuk gibi
Ve... öylesine üşüyorum ki yalnızlığımda
Kat kat örtsem de üstümü çenelerim birbirine vuruyor
Ve sessiz çığlıklar atarak
yastığa gömüp başımı
kimseye duyurmadan ağlıyorum...
Gözyaşlarımı içiyor acımasızca geceler...
Sabahlara gülümseyen bir maskeyle kalkıyorum
Nasıl bir şeydir yürekte gülümsemek...
Hiç dikkat etmedin mi gözlerime...
Gülümsemelerim takılıp kalmış dudaklarımın bir köşesine...
Sanırım bir kavşakta durdu ve beni es geçti hayat
Kim bilir
belki de korkularımın esir aldığı bir meczup
Bir yaralı ceylandır kalbim...
Anlaşılan korkuların esiriyim ben
Yaşamak nedir bilmeyen...
Keşke hançer yarası
kurşun yarası olsa söylenen...
Yürek yarası berbattır
ölüme götüren...
Amansızdır
iyileşmek nedir bilmeyen...
En kötüsü değil midir o dediğin
Tavsiye edersin bilmem neden...
Yaşamak... Ölmek... Sürünmek...Kanamak...
Susamak...Sus-mak...Sus-turulmak...
Öylesine çoğaldı ki yalnızlığımda kimsesizliğim...
Kendi kalabalığımda boğuluyorum şimdi de ellerim havada...
Teslim bayrağını çektim artık
ne umudum kaldı ne de sevda
Eylül Gökdemir...11.04.2007