Ben savaşı kendi yasaklığımda kaybettim... Daha yolun yarısına bile gelmemiş bir ömrün
olmazlara mahkum sevdasında yenildim hayata. Öğrendiysem de seninle
hayatın yalnızca olduğu gibi olduğunu; yine de beceremedim boyun eğen suskunluğu.
Sen gittin. Kasım yağmurları geldi bu kente. Varlığınla ısınan şehir bak üşümeye başladı bile. Oysa biz hiç üşümemiştik seninle. Ne ben
ne sen ne de bu kent... Güneşler doğurmuştuk biz ısıstan
her sabah bu kentin üstüne. Sonbahar mıydı yoksa bahar mı
bilemedim seninle. Kentim de anlamadı mevsimini
yüreğime gelişinle.
Eylüldü... Bahar gibi bir eylül.
Geldim. Kimliğine aşk eklendi senin. Yüreğime sen. Sendeki adıma ekledin de yıllar öncesinden kalma sesimi; bir sevda çıktı ortaya
yasaklığa mahkum olmazlarda gizli. Yazık ki zamansız kurulan bir cümleydim ben senin için. Sense geç kalınmış bir sevda. Ben seni çok geç öğrendim. Sırlarını açarken bir bir gözlerime
sığdırabilirim sandım aşkı
"bir"leşen ayrı mekanlardaki iki yüreğe.
Ekimdi...
Şahitti şehir aşka. Koca kent ufaldı sevdamızda. Bilmedi taksim bizi
görmedi Kız Kulesi birleşen ellerimizi. Bir durak
bir zindan
bir de ağaç... Şahidimdir Haliç
sevdim seni...
marttı ... Doğduğum ay.
26 yıl mıydı geride bıraktığım ve beni senin gözünde çocuklaştıran
acısızlaştıran. Sayabilseydim eğer hiç yaşanmamış senin olmadığın zamanları
bil ki doğum günüm olurdu sonbaharın baharlaşan ayları. Ekimdi... İmkansız bir mucizenin tanıklığındaydı kent. Biz bile şaşırmışken kendimize
aşıktık. Ve aşk bu kadar beklenmedikti bizde. Öyle ki
bir şeyler vardı tanımlayamadığımız. Bende sana ait
sen de bana. Ne tuhaf
hiç yabancılık çekmedim ben sende
hiç utanmadım. Bir bize yakışmadı ekimde pişmanlık
bir de ayrılık...
mayıstı şimdi...
Yağmurlar geldi sen gittin. Ayazlara bıraktın yarini. Yıkıldı bu kent üstüme. Ben üşüdüm. Kuşlar zaten öldü. Oysa cama vuran her yağmur damlası gülüşünü getirmeliydi. Ekmek attığım serçelerin kanadında gelmeliydi umudun. En deli yağmurlardan sonra bile sen gelmeliydin
yokluğunda çölleşen ruhuma. Şimdi ise yağmurlar döverken camlarımı
ben gözyaşlarımı ekliyorum sana. Caddeleri boğarken sular
ben yine kuraklaşıyorum yaşama.
Kuşlar... Kuşlar çoktan öldü ufalanan umudunda. Bir bende kırıntıları kaldı da
gülemedim bir daha.
Yağmurlar dinmedi hala. Soğuk. Üşüyorum. Kent yıkıldı
kuşlar öldü. Ne duraklar kaldı ne de biz. Oysa biz hiç üşümemiştik seninle. Şimdi ise yangınlar var yüreğimde. Buz yangınları. Yaksalar bile artık tüm kenti
ısınmaz içim. Gittin ya
bil ki ben artık buz yangınlarında üşüyeceğim.
Bir aynada seyrediyorum şimdi kendimi ve bir şiirin mısraları çınlatıyor yüreğimi.
"Bir insan bu kadar eksilebilir mi?"
Gittin. Şiir de yarım kaldı şairliğin de. Ben zaten hiç şair olmadım sende. Hani derdin ya "sen bir şiirin şairi değil
bir şairin şiirisin bende..." Keşkelerinin hiç yazılamayan şiiri. Bak işte yarım kaldım bende.
Aşka
rüzgara
ayrılığa
zamana eyvallah